Πινακίδες προσανατολισμού

Το Ελληνικό κράτος , από το 1830 με το Εγχειρίδιο για τα αλληλοδιδακτικά σχολεία του Ι. Π. Κοκκώνη που γράφτηκε στην Αίγινα και με διάφορα άλλα Διατάγματα και κανονιστικά κείμενα, περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις προδιαγραφές του εξοπλισμού. Από τότε τα καθίσματα των μαθητών ονομάζονται θρανία. Οι ακριβείς διαστάσεις καθορίζονται στη βάση ανθρωπομετρικών δεδομένων. Στο σχήμα που ακολουθεί βλέπουμε ένα υπόδειγμα θρανίου του Υπουργείου Δημοσίας Εκπαιδεύσεως το 1911*. Τα παλιά σχολικά θρανία ήταν ξύλινα και το κάθισμα ήταν ενσωματωμένο στο θρανίο. Στα μέσα της δεκαετίας του 60, με τον εκσυγχρονισμό της επίπλωσης τα θρανία αποκτούν μεταλλικό σκελετό. Στη συνέχεια αλλάζει ο σχεδιασμός και η εργονομία τους. Οι αλλαγές προχωρούν σταδιακά και φτάνουμε σιγά σιγά σε ένα απλό τραπέζι με καρέκλες. Τα θρανία που έχουμε στο Μουσείο είναι 10 με μεταλλικό σκελετό και ενσωματωμένο κάθισμα. Τα 7 μας τα έδωσε το 8ο Δημ. Σχ. Αγίου Δημητρίου και τα 3 το 11ο Δημοτικό. Επίσης άλλα 11 της δεκαετίας του 70 από το 1ο και το 10ο Δημ. Σχ. Αγ. Δημητρίου. *Οι πληροφορίες για την ιστορία των θρανίων είναι από το βιβλίο της Ελένες Καλαφάτη: Τα σχολικά κτίρια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (1881-1929). Αθήνα 1988.