Κίτσος Τζαβέλας
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ “ΑΣΤΗΡ”
ΑΛ. & Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ 10 ΑΘΗΝΑΙ
Σχετικά προϊόντα
-
Η μάχη της Αραχώβης
Διαβάστε περισσότεραΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του Μεσολογγίου είχε και πολιτικάς συνεπείας ή σπουδαιοτέρα έκ των οποίων ήτο η υπογραφή του πρωτοκόλλου της Πετρουπόλεως. Το πρωτόκολλον υπέγραψαν, η Ρωσία και η Αγγλία, αι οποίαι ανελάμβανον από κοινού την υποχρέωσιν, να ασκήσουν πίεσιν επί της Υψηλής Πύλης, πρός τον σκοπόν του συμβιβασμού αυτής και των Ελλήνων. Συμφώνως πρός το πρωτόκολλον της Πετρουπόλεως, η Ελλάς, ώς υποτελές κράτος, θα έμενεν ηνωμένη πρός την Πύλη διά προσωπικής ενώσεως, είς τούς "Ελληνες δε θα παρεχωρείτο θρησκευτική, εμπορική και διοικητική ελευθερία. Βεβαίως, το πρωτόκολλον της Πετρουπόλεως δεν ικανοποιούσε τους εθνικούς πόθους των Ελλήνων, άλλ' οπωσδήποτε ήτο η πρώτη διεθνής πράξις αναγνωρίσεως της Ελλάδος. Και άπετέλει την πρώτην ρωγμήν εις την πολιτικήν του Μέττερνιχ. Αλλά πρίν το πρωτόκολλον της Πετρουπόλεως λάβη και ουσιαστικήν υπόστασιν, ο Ιμπραήμ επεραιώθη εις την Πελοπόννησον, έχων έκπληρώσει την αποστολήν του εις το Μεσολόγγι, με την καταστροφήν της πόλεως. Εξ άλλου, ο Κιουταχής εκινήθη με όλον τόν στρατόν του είς την ανατολικήν Ελλάδα, με αντικειμενικόν σκοπόν να καταλάβη τάς Αθήνας, αι οποίαι απετέλουν το τελευταίον προπύργιον των Επαναστατών εις την περιοχήν. Η προέλασις των στρατευμάτων του Κιουταχή υπήρξε ταχεία και αποτελεσματική διά τα τουρκικά συμφέροντα. Πρό της καταστάσεως αυτής, η οποία εδημιουργήθη διά τον ελληνικόν αγώνα, η Κυβέρνησις Ζαϊμη διώρισεν άρχιστράτηγον της Ρούμελης τον Γεώργιον Καραϊσκάκην. Ο Καραϊσκάκης δέν διέθετε αρκετάς δυνάμεις, ώστε να επιτεθή εναντίον του Κιουταχή. "Απεφάσισε, λοιπόν, να αποκόψη τάς συγκοινωνίας του εχθρού και να παρεμποδίση τον άνεφοδιασμόν του. Το σχέδιον τούτο του Γεωργίου Καραϊσκάκη ήτο στρατηγικώτατον, αλλά δεν ήτο εύκολον να πραγματοποιηθή. Οι Τούρκοι διέθετον όχι μόνον υπερτέρας αριθμητικώς δυνάμεις, αλλά και έμπειροπολέμους αρχηγούς. Η μάχη του Χαϊδαρίου καταλήγει, βεβαίως, είς την απόκρουσιν των Τούρκων, άλλ' αί πολιορκούμεναι Αθήναι, υποφέρουν και η πολιορκία των γίνεται, καθημερινώς, στενωτέρα. Και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να ενεργήση αποτελεσματικά. Και, πράγματι, αποφασίζει τήν μετατόπισην του αγώνος πρός βορράν, με αντικειμενικόν σκοπόν να αποκόψη τον ανεφοδιασμόν του εχθρού και να καταστρέψη τάς επικοινωνίας του. Προκειμένου να παρεμποδίση τον Μουσταφάμπεην, να προχωρήση πρός τήν "Αμφισσαν, ο Καραϊσκάκης, μετέβη εις το Δίστομον και από εκεί έστειλε τους Γαρδικιώτην Γρίβαν και τον Γεώργιον Βάγιαν με 500 άνδρας να καταλάβουν την Αράχωβαν. Την 19ην Νοεμβρίου του 1826 ουνηντήθησαν οι δύο αντίπαλοι και άρχισαν αι μάχαι. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έσπευσε με το κυρίως σώμα του στρατού του προς βοήθειαν του Γρίβα και του Βάγια, και αι μάχαι συνεχίσθησαν και τάς επομένας ημέρας. Η ενσκήψασα όμως, σφοδρά κακοκαιρία, ήνάγκασε τούς Τουρκαλβανούς να έγκαταλείψουν τις θέσεις των και να διαφύγουν. Την νύκτα της 24ης Νοεμβρίου του 1826 επεχείρησαν νά διαφύγουν από χιονοσκεπή μονοπάτια, του Παρνασσού. Αλλ' οι Ελληνες τους αντελήφθησαν, τούς κατεδίωξαν και τους επέφερον τρομακτικάς καταστροφάς. Η μάχη της Αραχώβης άνεπτέρωσε το ηθικόν των Ελλήνων και κατέστησε δυνατήν τήν έκκαθάρισιν της Στερεάς Ελλάδος από των Τούρκων, Ιστορικά κείμενα : Ν. Ε. Μεϊμάρης ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product -
Εικόνες Ιστορίας
Διαβάστε περισσότεραΕικόνες από την επανάσταση του 1821. Χρησιμοποιήθηκαν στα σχολεία, ως εποπτικά μέσα, για τη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας. Εκδόθηκαν από τον Χ. Ν. Αναγνωστόπουλο σε σχέδια του Βύρωνα Απτόσογλου. Ο Βύρων Απτόσογλου ήταν Έλληνας σχεδιαστής και εικονογράφος του οποίου δουλειές περιέχονται σε κάθε είδους έντυπο που κυκλοφόρησε κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα. Ξεκίνησε ως εικονογράφος με την έναρξη της δεκαετίας του 50 και συνεργάστηκε στενά με τον εκδότη Στέλιο Ανεμοδουρά και δημιούργησαν μεταξύ των άλλων το περιοδικό «Μικρός Ήρως». Δεν γνωρίζουμε πότε χρησιμοποιήθηκαν στην εκπαίδευση, αλλά αν σκεφτούμε ότι ο Βύρων Απτόσογλου ασχολήθηκε κυρίως με τα κόμικς, θα πρέπει να είναι έργα της πρώιμης περιόδου κατά την έναρξη της δεκαετίας του 50. Σε μια από τις εικόνες για τα κείμενα ως συντάκτης δηλώνεται ο Ν. Ε. Μεïμάρης. Εικόνες με πορτραίτα ηρώων του 1821. Χρησιμοποιήθηκαν στα σχολεία για τις εορταστικές εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου, αλλά και ως καθημερινός διάκοσμος των τάξεων για αρκετά χρόνια.. Στο Μουσείο μας έχουμε 23 ασπρόμαυρες και 18 έγχρωμες συγκεντρωμένες από διάφορα σχολεία του Δήμου. Οι ασπρόμαυρες είναι εκδόσεις των οίκων «ΑΣΤΗΡ» ΑΛ. & Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ και Δ. & Β. ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΠΟΠΤΙΚΑ ΜΕΣΑ. Οι έγχρωμες είναι έκδοση του οίκου Μ. ΠΕΧΛΙΒΑΝΙΔΗ & ΣΙΑ « ΑΤΛΑΝΤΙΣ». Σε όλες ενώ αναφέρεται ο εκδοτικός οίκος δεν αναγράφεται πουθενά ο ζωγράφος. Φαίνεται όμως ότι όλες έχουν σαν βάση τα αυθεντικά πορτραίτα που φιλοτέχνησε ο Καρλ Κράτσαïζεν , Γερμανός στρατιωτικός, φιλέλληνας και αυτοδίδακτος ζωγράφος, που πολέμησε ως εθελοντής κατά την Ελληνική Επανάσταση. Όπως επίσης και στις προσωπογραφίες του διπλωματικού εκπρόσωπου του Βελγίου, αυτή την περίοδο στην Αθήνα, Μπέντζαμιν Μαρί. Εδώ μπορείτε να δείτε ένα άρθρο σχετικό με την προέλευση. Εδώ μπορείτε να δείτε το λεύκωμα « Η Ιστορία έχει πρόσωπο».View product -
Ο Ιμπραήμ ασπάζεται νεκρόν τον Παπαφλέσσα
Διαβάστε περισσότεραΕΝΩ ο Ιμπραήμ προωθούσε το σχέδιά του δια την υποταγήν της επαναστατημένης Πελοποννήσου, η Ελληνική Κυβέρνησις, εδρεύουσα είς το Ναύπλιον, ήτο ανίκανος να προβάλη ούσιαστικήν αντίστασιν εναντίον του Αίγυπτίου στρατάρχου. Τά μίση, ο φθόνος και τα μικροσυμφέροντα την είχαν αποστερήσει των υπηρεσιών του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, τον οποίον και είχε φυλακίσει, αφού τόν είχε καθαιρέσει από τον βαθμόν του αρχιστρατήγου των Πελοποννησιακών δυνάμεων. Είς αυτήν την κατάστασιν ευρίσκοντο τα ελληνικά πράγματα, όταν ο Παπαφλέσσας, Υπουργός τών Εσωτερικών της Ελληνικής Κυβερνήσεως, αντελήφθη που ευρίσκετο ή Σωτηρία. Συνεβούλευσε την Κυβέρνησιν να απελευθερώση τον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, επειδή ήτο ο μοναδικός άνθρωπος, ο οποίος θα μπορούσε να αντιμετωπίση τόν Ιμπραήμ. Και όταν αι συμβουλαί του δέν είσηκούσθησαν, άπεφάσισε να αντιμετωπίση μόνος του τον εχθρόν, ώστε να αναπτερωθούν αι ελπίδες των Ελλήνων και οι πολεμισταί να επανεύρουν το θάρρος των. Eyκατέλειψε την θέσιν, του, ως Υπουργού των Εσωτερικών, συνεκέντρωσε μία δύναμιν 600 άνδρων καί άφου διέσχισε την χερσόνησον, έπήγε και κατέλαβε, είς την άνατολικήν Πλευράν του όρους Μάλλια, τήν θέσιν Μανιάκι. Εν τω μεταξύ, ο Ιμπραήμ, αφού επέτυχε την πτώσιν του Ναυαρίνου, προήλασεν εις το έσωτερικόν της Πελοποννήσου. Και την 20ην Μαΐου του 1825 ευρέθη είς τό Μανιάκι. Επικεφαλής και ίδιος 6.000 άνδρών απεφάσισε να συντρίψη την αντίστασιν, την οποίαν του προέβαλεν ο Παπαφλέσσας. Δεν ήτο, άλλωστε, δύσκολον είς τόν τακτικόν στρατόν του, να εισβάλη είς τά έλληνικά «ταμπούρια». Η δύναμις, έξ άλλου την όποίαν διέθετεν ο Παπαφλέσσας ήτο έλαχίστη, επειδή οι περισσότεροι των συντρόφων του τον έγκατέλειψαν την τελευταίαν στιγμήν, διαβλέποντας την έκβασιν της μάχης. Παρά ταύτα, ο Παπαφλέσσας και οι εναπομείναντες πλησίον του 300 άνδρες, ήγωνίσθησαν με το θάρρος εκείνο το οποίον προσδίδει είς τόν μαχητήν ή πίστις είς ένα ιδανικόν. ΄Ανισος ήτο ο άγών των Ελλήνων, ΄Ανισος, αλλά επικός. Η μάχη έσταμάτησε μόνον όταν και ο τελευταίος Έλλην μαχητής έπεσε νεκρός. Γνώστης της πολεμικής άρετής , ό Ιμπραήμ, δέν άπέκρυψε τόν θαυμασμόν του διά τήν άνδρείαν των άντιπάλων του. Διέταξε δε νά έξευρεθή το πτώμα του Παπαφλέσσα, διά νά γνωρίση, έστω και νεκρόν, τον μεγάλον και ηρωϊκόν του αντίπαλον. Ακέφαλον ευρέθη το πτώμα του φιλικού. Αλλά ή διαταγή του Αίγυπτίου στρατάρχου ήτο σαφής. Και μετ' ολίγον, μεταξύ των 300 νεκρών Ελλήνων και των 600 Αίγυπτίων, ευρέθη και η κεφαλή του Παπαφλέσσα. Λέγεται, ότι ο Ιμπραήμ έκύτταξεν επί πολύ, με θαυμασμόν, τον νεκρόν του αντίπαλον, και τον ήσπάσθη. Το βέβαιον, πάντως, είναι, ότι εστράφη πρός τούς αξιωματικούς του και είπεν: «Αληθινά, ήτο ένας γεναίος άνδρας». Η θυσία του Παπαφλέσσα και των παλληκαριών του δεν υπήρξεν, εν τούτοις, ματαία. Διότι ενώ ο Ιμπραήμ συνέχισε την προέλασίν του είς τήν Αρκαδίαν , ή έλληνική κυβέρνησις, υπό την πίεσιν των πραγμάτων ηναγκάσθη να αμνηστεύση τον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην και να τον αποκαταστήση είς τήν θέσιν του άρχιστρατήγου. Ο θρυλικός «Γέρος του Μοριά», εκαλείτο, διά μίαν ακόμη φοράν, να σώση τον έλληνικόν αγώνα. Η θυσία του Παπαφλέσσα είχεν αποδώσει καρπούς. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product