Κατηγορία: Ιστορίας εικόνες
Λόρδος Βύρων
Μ. ΠΕΧΛΙΒΑΝΙΔΗ & ΣΙΑ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΩΛΗΣΙΣ “ΑΤΛΑΝΤΙΣ”
ΚΟΡΑΗ 8 ΑΘΗΝΑΙ
Σχετικά προϊόντα
-

Η έξοδος του Μεσολογγίου
Διαβάστε περισσότεραΕις εφαρμογήν του τουρκοαιγυπτιακού σχεδίου, δια την καταστολήν της ελληνικής επαναστάσεως του 1821, ο Σουλτάνος διέταξε τον Κιουταχήν να κυριεύση το Μεσολόγγι πάση θυσία. Και ο Κιουταχής, με 20.000 Τουρκαλβανών ήρχισε την πολιορκίαν του Μεσολογγίου -την δευτέραν κατά σειράν - την 15ην Απριλίου του 1825. Το Μεσολόγγι ήτο, τώρα καλλίτερον ώχυρωμένον από ό,τι εις το παρελθόν. Εξ αυτού του λόγου ηδυνήθησαν οι αμυνόμενοι και τάς άλλεπαλλήλους επιθέσεις του Κιουταχή να αποκρούσουν και τον ισχυρόν κανονιοβολισμόν των Τούρκων να αντιμετωπίσουν επιτυχώς. Το φάσμα της πείνης διά τούς υπερασπιστές του Μεσολογγίου ενεφανίσθη όταν ο τουρκικός στόλος απέκλεισε την πόλιν από θαλάσσης, αλλά ο Μιαούλης κατώρθωσε να διασπάση τον ναυτικόν αποκλεισμόν της πόλεως και να ανεφοδιάση τούς πολιορκουμένους. Την 24ης Ιουλίου 1825, οι πολιορκούμενοι επεχείρησαν νυκτερινήν έξοδο. Και με την βοήθειαν των εκτός του Μεσολογγίου οπλαρχηγών, του Καραϊσκάκη και άλλων, επέτυχον να απωθήσουν τον Κιουταχήν, να κυριεύσουν πολλά λάφυρα και να επιφέρουν βαρείας απωλείας είς τα τουρκικά στρατεύματα. Κατ' αυτόν τον τρόπον, ο Κιουταχής, ηναγκάσθη να μεταβληθη, είς άμυνόμενον, Η ήττα του Κιουταχή υπεχρέωσε τον Σουλτάνον να ζητήση την συνδρομής του Ιμπραήμ, προκειμένου να καταλάβη το Μεσολόγγι, Και, πράγματι, ο υπερήφανος Αιγύπτιος στρατάρχης ανέλαβε την πολιορκίαν του Μεσολογγίου την 25ην Δεκεμβρίου του 1825. Ο Κιουταχής του άφηκε πάσαν πρωτοβουλίαν εις την διεξαγωγήν του αγώνος, χολωθείς από την υπερήφανην και εγωιστικήν συμπεριφοράν του συνεργάτου του. Εν τούτοις, παρά την στενήν πολιορκίαν, από ξηράς και θαλάσσης, την οποίαν επεχείρησεν ο Ιμπραήμ, δεν ηδυνήθη να επιτύχη θετικά αποτελέσματα. Και υπεχρεώθη να ζητήση την βοήΘειαν του Κιουταχή, ώστε από κοινού να επιτύχουν την κατάληψιν του Μεσολογγίου. Αλλά και η συνδυασμένη αυτή επίθεσις απέτυχε, απεκρούσθη από τους πολιορκουμένους, οι οποίοι, την 25ην Μαρτίου του 1826, έπραγματοποίησαν τον τελευταίον των θρίαμβον, υπερασπιζόμενοι την νησίδα Κλείσοβα. Παρά τας επιτυχίας των, όμως, οι υπερασπισταί του Μεσολογγίου αντιμετώπιζαν προβλήματα ανεφοδιασμού. Ο Ελληνικός στόλος υπό τον Μιαούλην, δεν ηδύνατο, πλέον, να τους ανεφοδιάση εις τροφές και πυρομαχικά. Και η πείνα, με όλα τα επακόλουθα της, ήρχισε να αποτελή τον φοβερώτερον εχθρόν των ελευθέρων πολιορκουμένων. Ev τούτοις, απέρριπτον τας προτάσεις παραραδόσεως, αι οποίαι τούς εγένοντο. Και απεφάσισαν να πραγματοποιήσουν ηρωϊκήν έξοδον, την 10ην Απριλίου του 1826, να διασχίσουν τας τάξεις του εχθρού και να φθάσουν εις το στρατόπεδον του Καραϊσκάκη, εις τον Ζυγόν. Δυστυχώς, το σχέδιον των πολιορκουμένων επροδόθη εις τον Ιμπραήμ από ένα Βούλγαρον αυτόμoλον. Και οι υπερασπισταί του Μεσολογγίου ευρέθησαν χωρίς το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού εις τó οnoiov εβασίζοντο. Oι εχθροί τούς ανέμενον πανέτοιμοι. Βεβαίως, εις τας ολίγας αυτάς γραμμάς ενός σημειώματος είναι αδύνατον να περιγραφή ή ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου. 'Ενα πρέπει να τονισθή όμως: "Οτι ουδείς παρεδόθη. Όσοι δεν εφονεύθησαν είς την σύγκρουσιν με τους τουρκοαιγυπτίους, ανετινάχθησαν εις τóv αέρα, αφού έβαλον φωτιά εις τας πυριτιδαποθήκας. Και το Μεσολόγγι κατεστράφη. αλλά δεν «έπεσε» εις τας χείρας του εχθρού. Και ακριβώς αυτή ή θυσία των υπερασπιστών του Μεσολογγίου συνεκίνησε την ανθρωπότητα. Και ανενέωσε ταςς διεθνείς συμπαθείας προς τον Ελληνικόν Αγώνα διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product -

Ο Μάρκος Μπότσαρης εις την μάχην του Καρπενησίου
Διαβάστε περισσότεραΗ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ των Ελλήνων εις το Πέτα και ή παράδοσις του Σουλίου είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθή μιά νέα περίοδος αποθαρρύνσεως μεταξύ των ελληνικών δυνάμεων, αλλά και του πληθυσμού, γενικώτερον. Aι τουρκικαί στρατιαί υπό τον Ομέρ Βρυώνην και τον Κιουταχήν οδεύουσαι προς το Μεσολόγγι, προκαλούν τεραστίας καταστροφάς. Η διαταγή του Σουλτάνου «φωτιά και σίδερο στους επαναστάτες» εφηρμόζετο μετά αυστηράς σχολαστικότητος. Ολόκληρος σχεδόν η Αιτωλοακαρνανία είχεν ερημωθή. Παρέμενε μόνον το Μεσολόγγι, το οποίον υπερήσπιζαν o Aλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Μάρκος Μπότσαρης με ελάχιστους άνδρας. Παρά ταύτα, η επιχειρηθείσα εκ μέρους των Τούρκων πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου αnέληξεν εις αποτυχίαν. Οι Τούρκοι στρατηγοί ηναγκάσθησαν να λύσουν την πολιορκίαν και απεχώρησαν έχοντες υποστή βαρυτάτας απωλείας είς έμψυχον και άψυχον υλικόν Εν τούτοις, δεν παρητήθη ή Υψηλή Πύλη των σχεδίων της, να καταπνίξη την Ελληνικήν Επανάστασιν. Νέα τουρκική στρατιά συνεκροτήθη εκ 16.000 ανδρών, της οποίας ηγούντο ο Ομέρ Βρυώνης και ο Μουσταφάμπεης. Το υπό του Ομέρ Βρυώνη τμήμα της τουρκικής στρατιάς εβάδιζε διά της Αμφιλοχίας, ενώ το έτερον, υπό τον Μουσταφάμπεην, εβάδιζε δια των Αγράφων, Προορισμός των δύο αυτών τμημάτων ήτο εκ νέου το Μεσολόγγι, το οποίον είχεν αποκλείσει ό τουρκικός στόλος. Πρό αυτής της καταστάσεως, απεφασίσθη έκ μέρους των Ελλήνων να παρεμποδίσουν την έπαφήν των δυο τμημάτων της τουρκικής στρατιάς. Ο Μάρκος Μπότσαρης, με 350 Σουλιώτας, ανέλαβε να προσβάλη τόν Μουσταφάμπεην. Με την πρωτοπορίαν του εχθρού συναντήθη εις το Καρπενήσιον, παρά την θέσιν «Κεφαλόβρυσον», όπου είχον στρατοπεδεύση οι Τούρκοι. Ο Μάρκος Μπότσαρη συνεννοήθη με τούς Αιτωλοακαρνάνας, να επιτεθούν και αυτοί από τα όρη, απεφάσισε να επιτεθή εναντίον της πρωτοπορίας του εχθρού, πριν καταφθάσει ο κύριος όγκος των υπό του Μουσταφάμπεην δυνάμεων. Τήν επίθεοίν του διενήργησεν ο Μάρκος Μπότσαρης, περί το μεσονύκτιον της 9ης Αυγούστου του 1823. Ο αιφνιδιασμός του επέτυχεν απολύτως, μολονότι οι Αιτωλοακαρνάνες δεν επετέθησαν και αυτοί, παρά τα συμπεφωνημένα. Η μάχη υπήρξε φονική, και ο Μάρκος Μπότσαρης, αν και ελαφρώς τραυματισμένος, εμάχετο μεταξύ των πρώτων. Ενώ, όμως, προσεπάθει να υπερπηδήση κάποιον φράκτην, έτραυματίσθη εις τόν οφθαλμόν από τουρκικήν σφαίραν και μέτ ολίγον απέθανε. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη υπεχρέωοε τους Σουλιώτες να εγκαταλείψουν την καταδίωξιν του εχθρού και να μεταφέρουν τον μεγάλον νεκρόν είς το Μεσολόγγι, όπου και ετάφη. Η μάχη του Καρπενησίου υπήρξε λαμπρόν κατόρθωμα των Ελλήνων, ενώ η διεθνής συγκίνησις έκ του θανάτου του Μάρκου Μπότσαρη, «της υπερόχου διά την αρετήν και τον ηρωισμόν αύτής μορφής», συνετέλεσεν ώστε να τονωθή το κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίον είχεν ήδη εκδηλωθή ανά τον κόσμον. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου. Αντιγραφή από χαλκογραφία του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου)View product -

Η μάχη της Αλαμάνας
Διαβάστε περισσότεραΜετά την Πελοπόννησον, ή Έλληνική Επανάστασις επεξετάθη και εις την Ανατολικήν Στερεάν Ελλάδα. Τούτο το γεγονός ηνάγκασε τον Χουρσίτ πασάν να ενισχύση τας δυνάμεις του Κιοσέ Μεχμέτ, αι οποίαι, διά της Στερεάς Ελλάδος, κατηνθύνοντο προς την Πελοπόννησον. Προς τον σκοπόν αυτόν, απέστειλε νέον εκστρατευτικόν σώμα, υπό τον Ομέρ Βρυώνην πασάν, ικανόν στρατιωτικόν και γνώστην της Στερεάς Ελλάδος Ενούμενοι οι δύο πασάδες, ο Κιοσέ Μεχμέτ και ο Ομέρ Βρυώνης, είχον εντολήν να αποκαταστήσουν την Τουρκικήν κυριαρχίαν εις την Στερεάν Ελλάδα, πριν κατευθυνθούν προς την Πελοπόννησον. Επειδή ο κίνδυνος τον οποίον αντεπροσώπευεν ή εξ 8.000 ανδρών πεζικού και η εξ 1000 ιππέων τουρκική δύναμις των δύο πασάδων, ήτο μέγιστος, τόσον διά την Στερεάν Ελλάδα, όσον και διά την Πελοπόννησον, οι οπλαρχηγοί της Στερεάς απεφάσισαν να ανακόψουν την πορείαν της τουρκικής στρατιάς. Συγκεκριμένως, οι οπλαρχηγοί Δυοβουνιώτης, Πανουργιας, Αθανάσιος Διάκος, Σκαλτσάς και Β. Μπούσγος, απεφάσισαν να προσβάλουγ τους Τούρκους εις το στενόν της Αλαμάνας, πλησίον των Θερμοπυλών. Εις 1500 άνδρας ανήρχετο ή δύναμις των Ελλήνων. Κατόπιν προτάσεως του Αθανασίου Διάκου, η δύναμις αυτή διηρέθη εις τρία τμήματα, έκαστον των οποίων ανέλαβε την υπεράσπισιν ενός ώρισμένου τομέως της περιοχής. Συγκεκριμένως, ο Δυοβουνιώτης ετοποθετήθη εις την γέφυραν του Γοργοποτάμου, ο Πανουργιάς ανέλαβε την Χαλκωμάταν και ο Αθανάσιος Διάκος εστάθη εις την γέφυραν της Αλαμάνας. Την 22αν ,Απριλίου 1821 αφίχθη εις την περιοχής ό Ομέρ Βρυώνης και διέταξεν άμέσως επίθεσιν. Υπεχρέωσεν τον Δυοβουνιώτην εις σύμπτυξιν, και τον Πανουργιάν, τραυματισθένα σοβαρώς, είς υποχώρησιν. Κατόπιν, δι' όλων των δυνάμεών του, επετέθη εναντίον του Αθανασίου Διάκου. Παρά την αριθμητικήν υπεροχής του αντιπάλου του , Αθανάσιος Διάκος δεν υπεχώρησεν. Εξηκολούθησε την άμυνάν του και αφού εις τας δυνάμεις του Ομέρ Βρυώνη προσετέθησαν αι δυνάμεις του Κιοσέ Μεχμέτ. Αλλά, κάποιαν στιγμήν, ευρέθη να πολεμά κυριολεκτικώς μόνος, αφού όλοι οι άνδρες του είχον φονευθή. Και είναι εξακριβωμένον ότι συνελήφθη αιχμάλωτος μόνον όταν ετραυματίσθη και δεν ήδύνατο να εξακολουθήση πολεμών με το σπασμένο ξίφος του. Υπό τών πασάδων κατεδικάσθη εις θάνατον, αφού απέρριψε τις προτάσεις των διά συνεργασίαν. Έθανατώθη με μαρτυρικώτατον θάνατον, δι' ανασκολοπισμού. Αλλ' η μάχη της Αλαμάνας δεν ήτο μία «χαμένη» μάχη. Είχεν ήδη δημιουργήσει δυσμενείς επιπτώσεις εις το ηθικόν του τουρκικού στρατού. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product

