Μύθοι του Αισώπου

Ο βοσκός που έκανε φάρσες. Ήταν ένας βοσκός που συνήθως σαλαγούσε το κοπάδι του έξω από το χωριό και το πήγαινε κάπου πιο μακριά. Αυτουνού, που λέτε, του άρεσε να διασκεδάζει ολοένα με το εξής χωρατό. Έβαζε τις φωνές στους συγχωριανούς του να τρέξουν σε βοήθεια, με το πρόσχημα ότι τάχα είχαν επιτεθεί λύκοι στο κοπάδι του. Τούτο συνέβη δυο και τρεις φορές — οι χωριανοί σήμαιναν συναγερμό και ορμούσαν έξω από το χωριό, και μετά βέβαια τον άφηναν και επέστρεφαν γελώντας. Ώσπου στο τέλος ήρθε η μοιραία ώρα και ο λύκος έπεσε στα αλήθεια πάνω στο κοπάδι του χωρατατζή. Καθώς το θηρίο κατασπάραζε τα ζωντανά του, ο βοσκός έβαλε τις φωνές κράζοντας βοήθεια. Έλα όμως που οι άλλοι νόμισαν ότι τους έκανε πάλι φάρσα, κατά τη συνήθειά του, και συνεπώς δεν έδωσαν ιδιαίτερη σημασία. Καταλαβαίνετε λοιπόν τί συνέβη: ο χιουμορίστας βοσκός έχασε όλα τα πρόβατά του. Το δίδαγμα του μύθου: Ο ψεύτης ένα μόνο κέρδος βγάζει — να μην τον πιστεύει ο κόσμος ούτε όταν λέει αλήθεια.

ΟΙ ΚΟΚΟΡΕΣ Δυο κόκορες πάλεψαν μεταξύ τους: ο ένας, που νικήθηκε, πήγε σ' ένα απόμερο μέρος και κάθισε, για να κρύψει την ντροπή του. Ο άλλος, που ήταν νικητής, ανέβηκε σ' ένα ψηλό μέρος και διαλαλούσε τη νίκη του φωνάζοντας δυνατά, ώσπου κατέβηκε από ψηλά ένας αετός, τον άρπαξε και τον έφαγε. Ο μύθος σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπερηφανεύεται κανείς για την ευτυχία του και τη δύναμή του.

Το λιοντάρι που φοβήθηκε τον ποντικό. Μια φορά το λιοντάρι το είχε ρίξει στον ύπνο, όταν αίφνης ο ποντικός πέρασε τρεχάτος πάνω από τη στοματάρα του. Αμέσως το θηρίο πετάχτηκε από το λήθαργο και βάλθηκε να στριφογυρίζει από εδώ και από εκεί γυρεύοντας ποιός το είχε πλησιάσει. Το είδε τότε η αλεπού και έπιασε να το περιγελά: «Καλά, τί λιοντάρι είσαι εσύ, άμα σκιάχτηκες τόσο το μικρό το ποντικάκι». Ο λέοντας όμως αποκρίθηκε: «Τί είναι αυτά που λες! Φυσικά και δεν φοβήθηκα το ποντικάκι. Απεναντίας, είμαι έξω φρενών με το θράσος του!». [Το δίδαγμα του μύθου: Οι μυαλωμένοι άνθρωποι δεν πρέπει να καταφρονούν τίποτε, όσο ασήμαντο και αν φαίνεται.]

Το σκυλάκι και ο γάιδαρος Ένας άνθρωπος είχε έναν γάιδαρο ο οποίος δεμένος στο παχνί έτρωγε κριθάρι κ χορτάρι, ο ίδιος άνθρωπος είχε κ ένα χαριτωμένο σκυλάκι που έπαιζε, χοροπηδούσε, με χίλιους δυο τρόπους διασκέδαζε τον αφέντη του, κ εκείνος το έπαιρνε το σκυλάκι στην αγκαλιά του κ το φιλούσε. Ο γάιδαρος ζήλευε πολύ: "εγώ κ τη νύχτα ακόμη δουλεύω αλέθοντας τα δημητριακά, κ τη μέρα κουβαλάω ξύλα από το δάσος κ προϊόντα από τα χωράφια, κ το αφεντικό μου με έχει δεμένο σαν κρατούμενο! Ενώ αυτό το σκυλάκι που δεν κάνει καμιά χρήσιμη δουλειά, μόνο τρώει στο τραπέζι μαζί με το αφεντικό, κ το αφεντικό μας του δίνει κρέας και όλο παίζει μαζί του κ το παίρνει στην αγκαλιά του, κ το σκυλάκι τρίβεται επάνω του κ τον φιλάει. Έ, λοιπόν, θα κάνω κ εγώ τα ίδια!", είπε, βαριά αναστέναξε, έσπασε τα λουριά κ τα σκοινιά με τα οποία ήταν δεμένος, κ ήρθε χοροπηδώντας τρελά μέσα στο σπίτι όπου το αφεντικό είχε στρωμένο τραπέζι, κουνούσε κ την ουρά του μιμούμενος το σκυλάκι, τραγουδούσε κ με την γαϊδουρινή του φωνή, το τραπέζι χοροπηδώντας το έκανε κομμάτια κ τα σκεύη όλα τα σκόρπισε, κ πήγε να φιλήσει το αφεντικό του όπως κάνουν τα σκυλάκια, έτσι ήρθε πάνω από το αφεντικό του, τον καβάλησε τον άνθρωπο• οι υπηρέτες, βλέποντας όλο αυτόν το σαματά, έτρεξαν κ άρχισαν να χτυπούν τον γάιδαρο με ραβδιά από κρανιά για να τον επαναφέρουν στην τάξη, αλλά εκείνος μένοντας εκεί κ χοροπηδώντας κ μη επιστρέφοντας στο παχνί του έτρωγε κι άλλο ξύλο, ώσπου από το πολύ το ξύλο ξεψυχούσε, κ τότε είπε: "τί είχα να πάθω ο κακομοίρης! Τί το ήθελα να εξισωθώ με ένα σκυλί; Εγώ με τα γαϊδούρια κ με τα μουλάρια έπρεπε να συναγωνίζομαι!".