Αναγνώστης Πετιμέζας
Δ.& Β.ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΠΟΠΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΣΤΟΑ ΝΙΚΟΛΟΥΔΗ 10
Σχετικά προϊόντα
-
Η ναυμαχία του Γέροντος
Διαβάστε περισσότεραΜΕΤΑ τάς αλλεπαλλήλους αποτυχίας των Τούρκων στρατηγών να καθυποτάξουν τους επαναστατημένους Έλληνας και να καταπνίξουν την Ελληνικήν Επανάστασιν, ο Σουλτάνος υπεχρεώθη να ζητήση την συνδρομήν του Μεχμέτ.Αλή, ηγεμόνος της Αιγύπτου, προκειμένου να κατασταλή ο απελευθερωτικός αγών των Ελλήνων. Η συμφωνία «έκλεισε» τον Μάρτιον του 1824. Συμφώνως προς τους όρους αυτής, ο ήνωμένος στόλος των Τούρκων και των Αίγυπτίων θα κατελάμβανε τας νήσους των Ελλήνων, ενώ ο Αιγυπτιακός στρατός, υπό τον Ιμπραήμ, θα κατέστειλε την επανάστασιν είς την Πελοπόννησον. Οι Τούρκοι θα ανελάμβανον νά καθυποτάξουν την Στερεάν Ελλάδα. Βάσει αυτής της συμφωνίας, υπετάγη ή επαναστατημένη Κρήτη από τους Αιγυπτίους, κατεστράφη η Κάσος, ενώ ο τουρκικός στόλος υπό τον ναύαρχον Χοσρέφ κατέστρεψε τα Ψαρά. Μετά από τάς επιτυχίας αυτάς των τουρκοαιγυπτίων, οι στόλοι των ηνώθησαν, με αντικειμενικόν σκοπόν την κατάληψιν της Σάμου. Αυτήν την κατάληψιν της Σάμου απεφασίσθη να αποτρέψη το Ελληνικόν ναυτικόν. 'Ενισχυμένον σχετικώς εκ των χρημάτων του δανείου, το οποίον είχε συνάψει εν Λονδίνω η ελληνική κυβέρνησις, διέθετε εις την επιχείρησιν αυτήν 70 πλοίο, 850 τηλεβόλα και 5.000 άνδρας, Είχεν όμως να αντιμετωπίση τας 2.500 τηλεβόλων του τουρκοαιγυπτιακού στόλου και τάς 30.000 των ανδρών, οι οποίοι υπηρετούν εις αυτόν. 'Ανισότης, δηλαδή, δυνάμεων εκπληκτική. Αλλά του ελληνικού στόλου ηγείτο ο Ανδρέας Μιαούλης, η μεγαλυτέρα ναυτική μορφή της Ελληνικής Επαναστάσεως, Προκειμένου το ελληνικον ναυτικόν να παρεμποδίση την μεταφοράν των "Ασιατικών στρατευμάτων είς την Σάμον, κατέλαβε το μεταξύ της νήσου και της ασιατικής ηπείρου στενόν. Κατ' αυτόν τον τρόπον όλαι αι προσπάθειαι του εχθρού απέτυχον. Την 24ην Αυγούστου του 1824, ο ελληνικός στόλος εσήκωσε τας αγκύρας και επροχώρησεν είς συνάντησιν του εχθρικού στόλου. Κατ' αρχάς συναντήθη μετά του τουρκικού στόλου, και Ο Χοσρέφ διέταξε τα πλοία τους να παραταχθούν είς ταξιν μάχης. Εν τούτοις, λόγω του πνέοντος εποχικού ανέμου, δεν διεξήχθη ναυμαχία μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στόλου. Οι Τούρκοι ηναγκάσθησαν να υποχωρήσουν, αφού προηγουμένως αντάλλαξαν σφοδρά πυρά μετά των Ελλήνων, χωρίς σπουδαία όμως αποτελέσματα. Την νύκτα της 28ης Αυγούστου του 1824 ο ελληνικός στόλος ευρέθη αραγμένος είς τον κόλπον του Γέροντος, παρά την Μικρασιατικήν ακτήν. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος ευρίσκετο μεταξύ Κω και 'Αλικαρνασσού, όταν οι προφυλακαί των αντιπάλων συνηντήθησαν πλησίον της Καλύμνου και ήρχισαν οι αψιμαχίαι, Η επομένη εύρήκε τον ελληνικόν στόλον εις δυσχερεστάτην θέσιν. Αφ' ενός μεν είχε τον άνεμον εναντίον του, αφ' ετέρου ευρέθη διηρημένος. Οι εχθροί εξεμεταλλεύθησαν αυτήν την κατάστασιν και επετέθησαν. Ενώ τα τουρκικά σκάφη παρημπόδιζον την συνένωσιν των διηρημένων σκαφών, τα Αίγυπτιακά επεχείρουν να καταστρέψουν τα ακινητοποιηθέντα, λόγω αντιθέτου ανέμου, ελληνικά πλοία εις τον κόλπον τουΓέροντος, Μόνον η ναυτική ιδιοφυΐα του Μιαούλη έσωσε την κατάστασιν, Εξεμεταλλεύθη και την ελαχίστην αύραν, διέταξεν επιτυχείς ελιγμούς, οι οποίοι ώδήγησαν εις την συνένωσιν των σκαφών του ελληνικού στόλου και όταν ο άνεμος το επέτρεψε, διέταξεν να κινηθούν τα περιπολικά. Το αποτέλεσμα υπήρξεν εκπληκτικόν, οι Τούρκοι ηναγκάσθησαν να καταφύγουν εις τον Ελλήοποντον διά να σωθούν. Και οι Αιγύπτιοι, καταδιωκόμενοι από τον Μιαούλην, κατέφυγον, με βαρείας απωλείας εις την Σούδαν της Κρήτης. Η νίκη των Ελλήνων κατά την ναυμαχίαν του Γέροντος είχε σώσει την Σάμον και καθυστέρησε την αποβίβασιν του Ιμπραήμ εις την ΠελοπόννησονView product -
Ο Μάρκος Μπότσαρης εις την μάχην του Καρπενησίου
Διαβάστε περισσότεραΗ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ των Ελλήνων εις το Πέτα και ή παράδοσις του Σουλίου είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθή μιά νέα περίοδος αποθαρρύνσεως μεταξύ των ελληνικών δυνάμεων, αλλά και του πληθυσμού, γενικώτερον. Aι τουρκικαί στρατιαί υπό τον Ομέρ Βρυώνην και τον Κιουταχήν οδεύουσαι προς το Μεσολόγγι, προκαλούν τεραστίας καταστροφάς. Η διαταγή του Σουλτάνου «φωτιά και σίδερο στους επαναστάτες» εφηρμόζετο μετά αυστηράς σχολαστικότητος. Ολόκληρος σχεδόν η Αιτωλοακαρνανία είχεν ερημωθή. Παρέμενε μόνον το Μεσολόγγι, το οποίον υπερήσπιζαν o Aλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Μάρκος Μπότσαρης με ελάχιστους άνδρας. Παρά ταύτα, η επιχειρηθείσα εκ μέρους των Τούρκων πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου αnέληξεν εις αποτυχίαν. Οι Τούρκοι στρατηγοί ηναγκάσθησαν να λύσουν την πολιορκίαν και απεχώρησαν έχοντες υποστή βαρυτάτας απωλείας είς έμψυχον και άψυχον υλικόν Εν τούτοις, δεν παρητήθη ή Υψηλή Πύλη των σχεδίων της, να καταπνίξη την Ελληνικήν Επανάστασιν. Νέα τουρκική στρατιά συνεκροτήθη εκ 16.000 ανδρών, της οποίας ηγούντο ο Ομέρ Βρυώνης και ο Μουσταφάμπεης. Το υπό του Ομέρ Βρυώνη τμήμα της τουρκικής στρατιάς εβάδιζε διά της Αμφιλοχίας, ενώ το έτερον, υπό τον Μουσταφάμπεην, εβάδιζε δια των Αγράφων, Προορισμός των δύο αυτών τμημάτων ήτο εκ νέου το Μεσολόγγι, το οποίον είχεν αποκλείσει ό τουρκικός στόλος. Πρό αυτής της καταστάσεως, απεφασίσθη έκ μέρους των Ελλήνων να παρεμποδίσουν την έπαφήν των δυο τμημάτων της τουρκικής στρατιάς. Ο Μάρκος Μπότσαρης, με 350 Σουλιώτας, ανέλαβε να προσβάλη τόν Μουσταφάμπεην. Με την πρωτοπορίαν του εχθρού συναντήθη εις το Καρπενήσιον, παρά την θέσιν «Κεφαλόβρυσον», όπου είχον στρατοπεδεύση οι Τούρκοι. Ο Μάρκος Μπότσαρη συνεννοήθη με τούς Αιτωλοακαρνάνας, να επιτεθούν και αυτοί από τα όρη, απεφάσισε να επιτεθή εναντίον της πρωτοπορίας του εχθρού, πριν καταφθάσει ο κύριος όγκος των υπό του Μουσταφάμπεην δυνάμεων. Τήν επίθεοίν του διενήργησεν ο Μάρκος Μπότσαρης, περί το μεσονύκτιον της 9ης Αυγούστου του 1823. Ο αιφνιδιασμός του επέτυχεν απολύτως, μολονότι οι Αιτωλοακαρνάνες δεν επετέθησαν και αυτοί, παρά τα συμπεφωνημένα. Η μάχη υπήρξε φονική, και ο Μάρκος Μπότσαρης, αν και ελαφρώς τραυματισμένος, εμάχετο μεταξύ των πρώτων. Ενώ, όμως, προσεπάθει να υπερπηδήση κάποιον φράκτην, έτραυματίσθη εις τόν οφθαλμόν από τουρκικήν σφαίραν και μέτ ολίγον απέθανε. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη υπεχρέωοε τους Σουλιώτες να εγκαταλείψουν την καταδίωξιν του εχθρού και να μεταφέρουν τον μεγάλον νεκρόν είς το Μεσολόγγι, όπου και ετάφη. Η μάχη του Καρπενησίου υπήρξε λαμπρόν κατόρθωμα των Ελλήνων, ενώ η διεθνής συγκίνησις έκ του θανάτου του Μάρκου Μπότσαρη, «της υπερόχου διά την αρετήν και τον ηρωισμόν αύτής μορφής», συνετέλεσεν ώστε να τονωθή το κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίον είχεν ήδη εκδηλωθή ανά τον κόσμον. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου. Αντιγραφή από χαλκογραφία του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου)View product -
Η ναυμαχία των Πατρών
Διαβάστε περισσότεραΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ έτος της Ελληνικής Επαναστάσεως , το 1822, ήρχισε με έντασιν των ναυτικών επιχειρήσεων εκ μέρους των Τούρκων. Η πτώσις των Ιωαννίνων και ο θάνατος του Αλή πασά, επέτρεπαν, πλέον, εις τον Τούρκον αρχιστράτηγον, τον Χουρσίτ πασάν, να κινηθή ελευθέρως εναντίον των Ελλήνων. Διετάχθη, λοιπόν, ο τουρκικός στόλος να αποπλεύση από τον Ελλήσποντον, διά να ανεφοδιάση τα φρούρια της Πελοποννήσου, τα οποία ευρίσκοντο ακόμη εις χείρας των Τούρκων, και να ενισχύση τας φρουράς των. Πράγματι, την 24ης Ιανουαρίου 1822, απέπλευσεν και τουρκικός στόλος, και ολίγον αργότερον, αφού ενίσχυσεν ωρισμένα τουρκικά φρούρια, έπλευσεν εις την Πάτραν, με πρόθεσιν να ενισχύση τα φρούρια του Κορινθιακού κόλπου. Ο ελληνικός στόλος, ο οποίος είχεν ένισχυθή, ευρίσκετο υπό τας διαταγάς του ναυάρχου Ανδρέου Μιαούλη. Απεφασίσθη, λοιπόν, να κινηθούν αι ελληνικαί ναυτικαί μονάδες και να προσβάλουν τον τουρκικόν στόλον. Την 20ήν Φεβρουαρίου 1822, ο ελληνικός στόλος έφθασεν εις τον λιμένα των Πατρών, όπου ευρίσκετο ο τουρκικός στόλος, εις τον οποίον συμμετείχαν και αιγυπτιακαί μονάδες. Ο Τούρκος αντιναύαρχος, βέβαιος από το παρελθόν, ότι οι Έλληνες δεν θα ηδύναντο να τον αντιμετωπίσουν εις μίαν εκ παρατάξεως ναυμαχίαν, διέταξεν τον στόλον του να εξέλθη του λιμένος των Πατρών. Επίστευεν ότι του έδίδετο μία μοναδική ευκαιρία, διά να καταβυθίση τον ελληνικόν στόλον και οι Τούρκοι να επανακτήσουν την κυριαρχίαν έπί του Αιγαίου. Επί εξ ολοκλήρους ώρας διεξήγετο πεισματώδης ναυμαχία, μεταξύ των αντιπάλων στόλων, η πρώτη εκ παρατάξεως από της αρχής της Επαναστάσεως. Κατ ' αύτήν , ο ναύαρχος Μιαούλης διεκρίθη όχι μόνον διά το ναυτικόν του δαιμόνιον και την ικανότητα να διευθύνη μίαν ναυμαχίαν, αλλά και διά την τόλμην του. Ερρίφθη με την ναυαρχίδα του εις το μεταξύ των δύο γραμμών των εχθρικών πλοίων διάστημα , και με επιδεξίους χειρισμούς επέτυχε να εξουδετερώση την αδυναμίαν των ελληνικών πλοίων να αντιμετωπίζουν εκ παρατάξεως τα τουρκικά σκάφη, λόγω του μικροτέρου βεληνεκούς των πυροβόλων των. Τελικώς, η νίκη έκλινεν ουσιαστικώς υπέρ των Ελλήνων. Ο τουρκικός στόλος, με αρκετάς ζημίας, απεσύρθη εις την Ζάκυνθον, ενώ ο ελληνικός, υπό τον ναύαρχον Μιαούλην, διετήρησε τον έλεγχον επί του Αιγαίου. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Αντιγραφή Βύρωνος Απτόσογλου, πίνακος ευρισκομένου εις Εθνικόν Ιστορικόν Μουσείον)View product