Μπουμπουλίνα
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ “ΑΣΤΗΡ”
ΑΛ. & Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ 10 ΑΘΗΝΑΙ
Σχετικά προϊόντα
-
Ο Κανάρης πυρπολεί
Διαβάστε περισσότεραΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της Χίου υπήρξεν ένα από τα πλέον τρομερά πλήγματα τα οποία υπέστησαν οι Έλληνες κατά την Επανάστασιν του 1821. Το όμορφο νησί κατεστράφη, οι δε κάτοικοί του εσφάγησαν ή επωλήθησαν ως δούλοι εις τα διάφορα σκλαβοπάζαρα. Ο αντίκτυπος εκ της καταστροφής της Χίου εκ μέρους των δυνάμεων του Τούρκου αρχιναυάρχου Καρά Αλή, ήτο, πανελληνίως και διεθνώς, μεγάλος. Ο Ελληνικός στόλος ενεφανίσθη εις τα ύδατα της Χίου και των Ψαρών ολίγον αργότερον της καταστροφής, την οποίαν δεν ηδυνήθη να παρεμποδίση. Αλλ' η ηγεσία του ελληνικού στόλου, αντελήφθη ότι ήτο επιβεβλημένον, διά το ηθικόν των μαχομένων Ελλήνων, να επιδιώξη μίαν συνάντησιν με τον εχθρόν και να επιχειρήση την τιμωρίαν του. Εκ 56 σκαφών απετελείτο ο ελληνικός στόλος, ο οποίος, επί τριήμερον, συνήψε ναυμαχίαν με τον τουρκικόν στόλον του Καρά Αλή. Αλλ ή ναυμαχία αύτη ουδέν αποτέλεσμα είχεν. Τέλος, ο τουρκικός στόλος επέστρεψεν εις την Χίον, ενώ ο ελληνικός κατηυθύνθη εις τα Ψαρά. Εις τα Ψαρά, οι ναύαρχοι του ελληνικού στόλου έλαβον την άπόφασιν νά καύσουν τον ελλιμενισμένον εις την Χίον τουρκικόν στόλον, χρησιμοποιούντες τα πυρπολικά. Βεβαίως, το εγχείρημα ήτο κάτι περισσότερον από επικίνδυνον και παράτολμον. Αι δε πιθανότητες επιτυχίας του, ελάχισται. Παρά ταύτα, την επιχείρησιν αυτήν ανέλαβαν ο Υδραίος Πιπίνος και ο Ψαριανός Κανάρης. Οι δύο πυρποληταί, βοηθούμενοι από το σκότος της νυκτός και υπό της αβλεψίας των διασκεδαζόντων το τέλος του Ραμαζανίου Τούρκων, εισήλθον με τα πυρπολικά των εις τον λιμένα της Χίου. Και του μέν Πιπίνου το πυρπολικόν προσεκολλήθη εις την υποναυαρχίδα του τουρκικού στόλου. Αλλά λόγω του ανέμου και του ότι το πλήρωμα του τουρκικού σκάφους αντελήφθη εγκαίρως τον κίνδυνον και αντέδρασε, το πυρπολικόν του Υδραίου πυρπολητού δεν ανατίναξεν την υποναυαρχίδα. Αντιθέτως, ο Κανάρης, με το ιδικόν του πυρπολικόν, ανετίναξε την ναυαρχίδα του Καρά Αλή. Επί του σκάφους ευρίσκοντο εκείνη την νύκταν 2.000 άτομα, πλήρωμα και προσκεκλημένοι, εορτάζοντες. Εξ αυτών, ουδείς σχεδόν εσώθη. Ο ίδιος ο αρχιναύαρχος, ο Καρά Αλής, εφονεύθη. Η σύγχυσις και η κατάπληξις αι οποίαι επεκράτησαν εκείνην την νύκτα, αλλά και την επομένην, εις τας τάξεις των Τούρκων, , ήτο μεγίστη. Και ο νέος αρχιναύαρχος του τουρκικού στόλου, τρομοκρατημένος, κατέφυγεν εις τον Ελλήσποντον. Την νύκτα της 6ης προς την 7ης Ιουνίου 1822, η Χίος έλαβεν την εκδίκησίν της. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product -
Ο Μάρκος Μπότσαρης εις την μάχην του Καρπενησίου
Διαβάστε περισσότεραΗ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ των Ελλήνων εις το Πέτα και ή παράδοσις του Σουλίου είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθή μιά νέα περίοδος αποθαρρύνσεως μεταξύ των ελληνικών δυνάμεων, αλλά και του πληθυσμού, γενικώτερον. Aι τουρκικαί στρατιαί υπό τον Ομέρ Βρυώνην και τον Κιουταχήν οδεύουσαι προς το Μεσολόγγι, προκαλούν τεραστίας καταστροφάς. Η διαταγή του Σουλτάνου «φωτιά και σίδερο στους επαναστάτες» εφηρμόζετο μετά αυστηράς σχολαστικότητος. Ολόκληρος σχεδόν η Αιτωλοακαρνανία είχεν ερημωθή. Παρέμενε μόνον το Μεσολόγγι, το οποίον υπερήσπιζαν o Aλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Μάρκος Μπότσαρης με ελάχιστους άνδρας. Παρά ταύτα, η επιχειρηθείσα εκ μέρους των Τούρκων πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου αnέληξεν εις αποτυχίαν. Οι Τούρκοι στρατηγοί ηναγκάσθησαν να λύσουν την πολιορκίαν και απεχώρησαν έχοντες υποστή βαρυτάτας απωλείας είς έμψυχον και άψυχον υλικόν Εν τούτοις, δεν παρητήθη ή Υψηλή Πύλη των σχεδίων της, να καταπνίξη την Ελληνικήν Επανάστασιν. Νέα τουρκική στρατιά συνεκροτήθη εκ 16.000 ανδρών, της οποίας ηγούντο ο Ομέρ Βρυώνης και ο Μουσταφάμπεης. Το υπό του Ομέρ Βρυώνη τμήμα της τουρκικής στρατιάς εβάδιζε διά της Αμφιλοχίας, ενώ το έτερον, υπό τον Μουσταφάμπεην, εβάδιζε δια των Αγράφων, Προορισμός των δύο αυτών τμημάτων ήτο εκ νέου το Μεσολόγγι, το οποίον είχεν αποκλείσει ό τουρκικός στόλος. Πρό αυτής της καταστάσεως, απεφασίσθη έκ μέρους των Ελλήνων να παρεμποδίσουν την έπαφήν των δυο τμημάτων της τουρκικής στρατιάς. Ο Μάρκος Μπότσαρης, με 350 Σουλιώτας, ανέλαβε να προσβάλη τόν Μουσταφάμπεην. Με την πρωτοπορίαν του εχθρού συναντήθη εις το Καρπενήσιον, παρά την θέσιν «Κεφαλόβρυσον», όπου είχον στρατοπεδεύση οι Τούρκοι. Ο Μάρκος Μπότσαρη συνεννοήθη με τούς Αιτωλοακαρνάνας, να επιτεθούν και αυτοί από τα όρη, απεφάσισε να επιτεθή εναντίον της πρωτοπορίας του εχθρού, πριν καταφθάσει ο κύριος όγκος των υπό του Μουσταφάμπεην δυνάμεων. Τήν επίθεοίν του διενήργησεν ο Μάρκος Μπότσαρης, περί το μεσονύκτιον της 9ης Αυγούστου του 1823. Ο αιφνιδιασμός του επέτυχεν απολύτως, μολονότι οι Αιτωλοακαρνάνες δεν επετέθησαν και αυτοί, παρά τα συμπεφωνημένα. Η μάχη υπήρξε φονική, και ο Μάρκος Μπότσαρης, αν και ελαφρώς τραυματισμένος, εμάχετο μεταξύ των πρώτων. Ενώ, όμως, προσεπάθει να υπερπηδήση κάποιον φράκτην, έτραυματίσθη εις τόν οφθαλμόν από τουρκικήν σφαίραν και μέτ ολίγον απέθανε. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη υπεχρέωοε τους Σουλιώτες να εγκαταλείψουν την καταδίωξιν του εχθρού και να μεταφέρουν τον μεγάλον νεκρόν είς το Μεσολόγγι, όπου και ετάφη. Η μάχη του Καρπενησίου υπήρξε λαμπρόν κατόρθωμα των Ελλήνων, ενώ η διεθνής συγκίνησις έκ του θανάτου του Μάρκου Μπότσαρη, «της υπερόχου διά την αρετήν και τον ηρωισμόν αύτής μορφής», συνετέλεσεν ώστε να τονωθή το κίνημα του φιλελληνισμού, το οποίον είχεν ήδη εκδηλωθή ανά τον κόσμον. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου. Αντιγραφή από χαλκογραφία του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου)View product -
Η μάχη της Αραχώβης
Διαβάστε περισσότεραΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του Μεσολογγίου είχε και πολιτικάς συνεπείας ή σπουδαιοτέρα έκ των οποίων ήτο η υπογραφή του πρωτοκόλλου της Πετρουπόλεως. Το πρωτόκολλον υπέγραψαν, η Ρωσία και η Αγγλία, αι οποίαι ανελάμβανον από κοινού την υποχρέωσιν, να ασκήσουν πίεσιν επί της Υψηλής Πύλης, πρός τον σκοπόν του συμβιβασμού αυτής και των Ελλήνων. Συμφώνως πρός το πρωτόκολλον της Πετρουπόλεως, η Ελλάς, ώς υποτελές κράτος, θα έμενεν ηνωμένη πρός την Πύλη διά προσωπικής ενώσεως, είς τούς "Ελληνες δε θα παρεχωρείτο θρησκευτική, εμπορική και διοικητική ελευθερία. Βεβαίως, το πρωτόκολλον της Πετρουπόλεως δεν ικανοποιούσε τους εθνικούς πόθους των Ελλήνων, άλλ' οπωσδήποτε ήτο η πρώτη διεθνής πράξις αναγνωρίσεως της Ελλάδος. Και άπετέλει την πρώτην ρωγμήν εις την πολιτικήν του Μέττερνιχ. Αλλά πρίν το πρωτόκολλον της Πετρουπόλεως λάβη και ουσιαστικήν υπόστασιν, ο Ιμπραήμ επεραιώθη εις την Πελοπόννησον, έχων έκπληρώσει την αποστολήν του εις το Μεσολόγγι, με την καταστροφήν της πόλεως. Εξ άλλου, ο Κιουταχής εκινήθη με όλον τόν στρατόν του είς την ανατολικήν Ελλάδα, με αντικειμενικόν σκοπόν να καταλάβη τάς Αθήνας, αι οποίαι απετέλουν το τελευταίον προπύργιον των Επαναστατών εις την περιοχήν. Η προέλασις των στρατευμάτων του Κιουταχή υπήρξε ταχεία και αποτελεσματική διά τα τουρκικά συμφέροντα. Πρό της καταστάσεως αυτής, η οποία εδημιουργήθη διά τον ελληνικόν αγώνα, η Κυβέρνησις Ζαϊμη διώρισεν άρχιστράτηγον της Ρούμελης τον Γεώργιον Καραϊσκάκην. Ο Καραϊσκάκης δέν διέθετε αρκετάς δυνάμεις, ώστε να επιτεθή εναντίον του Κιουταχή. "Απεφάσισε, λοιπόν, να αποκόψη τάς συγκοινωνίας του εχθρού και να παρεμποδίση τον άνεφοδιασμόν του. Το σχέδιον τούτο του Γεωργίου Καραϊσκάκη ήτο στρατηγικώτατον, αλλά δεν ήτο εύκολον να πραγματοποιηθή. Οι Τούρκοι διέθετον όχι μόνον υπερτέρας αριθμητικώς δυνάμεις, αλλά και έμπειροπολέμους αρχηγούς. Η μάχη του Χαϊδαρίου καταλήγει, βεβαίως, είς την απόκρουσιν των Τούρκων, άλλ' αί πολιορκούμεναι Αθήναι, υποφέρουν και η πολιορκία των γίνεται, καθημερινώς, στενωτέρα. Και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να ενεργήση αποτελεσματικά. Και, πράγματι, αποφασίζει τήν μετατόπισην του αγώνος πρός βορράν, με αντικειμενικόν σκοπόν να αποκόψη τον ανεφοδιασμόν του εχθρού και να καταστρέψη τάς επικοινωνίας του. Προκειμένου να παρεμποδίση τον Μουσταφάμπεην, να προχωρήση πρός τήν "Αμφισσαν, ο Καραϊσκάκης, μετέβη εις το Δίστομον και από εκεί έστειλε τους Γαρδικιώτην Γρίβαν και τον Γεώργιον Βάγιαν με 500 άνδρας να καταλάβουν την Αράχωβαν. Την 19ην Νοεμβρίου του 1826 ουνηντήθησαν οι δύο αντίπαλοι και άρχισαν αι μάχαι. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έσπευσε με το κυρίως σώμα του στρατού του προς βοήθειαν του Γρίβα και του Βάγια, και αι μάχαι συνεχίσθησαν και τάς επομένας ημέρας. Η ενσκήψασα όμως, σφοδρά κακοκαιρία, ήνάγκασε τούς Τουρκαλβανούς να έγκαταλείψουν τις θέσεις των και να διαφύγουν. Την νύκτα της 24ης Νοεμβρίου του 1826 επεχείρησαν νά διαφύγουν από χιονοσκεπή μονοπάτια, του Παρνασσού. Αλλ' οι Ελληνες τους αντελήφθησαν, τούς κατεδίωξαν και τους επέφερον τρομακτικάς καταστροφάς. Η μάχη της Αραχώβης άνεπτέρωσε το ηθικόν των Ελλήνων και κατέστησε δυνατήν τήν έκκαθάρισιν της Στερεάς Ελλάδος από των Τούρκων, Ιστορικά κείμενα : Ν. Ε. Μεϊμάρης ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product