Αντρέας Μιαούλης
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ “ΑΣΤΗΡ”
ΑΛ. & Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ 10 ΑΘΗΝΑΙ
Σχετικά προϊόντα
-
Η μάχη της Αλαμάνας
Διαβάστε περισσότεραΜετά την Πελοπόννησον, ή Έλληνική Επανάστασις επεξετάθη και εις την Ανατολικήν Στερεάν Ελλάδα. Τούτο το γεγονός ηνάγκασε τον Χουρσίτ πασάν να ενισχύση τας δυνάμεις του Κιοσέ Μεχμέτ, αι οποίαι, διά της Στερεάς Ελλάδος, κατηνθύνοντο προς την Πελοπόννησον. Προς τον σκοπόν αυτόν, απέστειλε νέον εκστρατευτικόν σώμα, υπό τον Ομέρ Βρυώνην πασάν, ικανόν στρατιωτικόν και γνώστην της Στερεάς Ελλάδος Ενούμενοι οι δύο πασάδες, ο Κιοσέ Μεχμέτ και ο Ομέρ Βρυώνης, είχον εντολήν να αποκαταστήσουν την Τουρκικήν κυριαρχίαν εις την Στερεάν Ελλάδα, πριν κατευθυνθούν προς την Πελοπόννησον. Επειδή ο κίνδυνος τον οποίον αντεπροσώπευεν ή εξ 8.000 ανδρών πεζικού και η εξ 1000 ιππέων τουρκική δύναμις των δύο πασάδων, ήτο μέγιστος, τόσον διά την Στερεάν Ελλάδα, όσον και διά την Πελοπόννησον, οι οπλαρχηγοί της Στερεάς απεφάσισαν να ανακόψουν την πορείαν της τουρκικής στρατιάς. Συγκεκριμένως, οι οπλαρχηγοί Δυοβουνιώτης, Πανουργιας, Αθανάσιος Διάκος, Σκαλτσάς και Β. Μπούσγος, απεφάσισαν να προσβάλουγ τους Τούρκους εις το στενόν της Αλαμάνας, πλησίον των Θερμοπυλών. Εις 1500 άνδρας ανήρχετο ή δύναμις των Ελλήνων. Κατόπιν προτάσεως του Αθανασίου Διάκου, η δύναμις αυτή διηρέθη εις τρία τμήματα, έκαστον των οποίων ανέλαβε την υπεράσπισιν ενός ώρισμένου τομέως της περιοχής. Συγκεκριμένως, ο Δυοβουνιώτης ετοποθετήθη εις την γέφυραν του Γοργοποτάμου, ο Πανουργιάς ανέλαβε την Χαλκωμάταν και ο Αθανάσιος Διάκος εστάθη εις την γέφυραν της Αλαμάνας. Την 22αν ,Απριλίου 1821 αφίχθη εις την περιοχής ό Ομέρ Βρυώνης και διέταξεν άμέσως επίθεσιν. Υπεχρέωσεν τον Δυοβουνιώτην εις σύμπτυξιν, και τον Πανουργιάν, τραυματισθένα σοβαρώς, είς υποχώρησιν. Κατόπιν, δι' όλων των δυνάμεών του, επετέθη εναντίον του Αθανασίου Διάκου. Παρά την αριθμητικήν υπεροχής του αντιπάλου του , Αθανάσιος Διάκος δεν υπεχώρησεν. Εξηκολούθησε την άμυνάν του και αφού εις τας δυνάμεις του Ομέρ Βρυώνη προσετέθησαν αι δυνάμεις του Κιοσέ Μεχμέτ. Αλλά, κάποιαν στιγμήν, ευρέθη να πολεμά κυριολεκτικώς μόνος, αφού όλοι οι άνδρες του είχον φονευθή. Και είναι εξακριβωμένον ότι συνελήφθη αιχμάλωτος μόνον όταν ετραυματίσθη και δεν ήδύνατο να εξακολουθήση πολεμών με το σπασμένο ξίφος του. Υπό τών πασάδων κατεδικάσθη εις θάνατον, αφού απέρριψε τις προτάσεις των διά συνεργασίαν. Έθανατώθη με μαρτυρικώτατον θάνατον, δι' ανασκολοπισμού. Αλλ' η μάχη της Αλαμάνας δεν ήτο μία «χαμένη» μάχη. Είχεν ήδη δημιουργήσει δυσμενείς επιπτώσεις εις το ηθικόν του τουρκικού στρατού. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product -
Το χάνι της Γραβιάς
Διαβάστε περισσότεραΗ ΛΑΙΚΗ μούσα θέλει τον 'Αθανάσιον Διάκον να επικαλήται την έπέμβασιν του Οδυσσέως Ανδρούτσου, διά να εκδικηθή τον μαρτυρικόν του θάνατον. Και, πράγματι, ο Οδυσσεύς 'Ανδρούτσος έξεδικήθη τον θάνατον του Διάκου, κατά την μάχην εις το Χάνι της Γραβιάς. Ιδού πώς εξειλίχθησαν τα γεγονότα : Το επιτελικόν σχέδιον των Κιοσέ Μεχμέτ και Ομέρ Βρυώνη, ήτο να κατευθυνθούν από την Λαμίαν εις την 'Αμφισσαν και, τελικώς, να φθάσουν εις την Πελοπόννησον, εκκαθαρίζοντες τας επαναστατικής εστίας. Το σχέδιον τούτο κατέστη γνωστόν εις τους οπλαρχηγούς της Στερεάς Ελλάδος, οι οποίοι και απεφάσισαν να ανακόψουν την πορείαν της τουρκικής στρατιάς. Ο Οδυσσεύς Ανδρούτσος ήτο μεταξύ των οπλαρχηγών οι οποίοι έλαβον την απόφασιν αυτήν. Διεφώνησεν, όμως, ως προς τον καθορισμόν της θέσεως, από την οποίαν έπρεπε να προσβάλουν τον εχθρόν. Υπεστήριζεν ότι το χάνι της Γραβιάς ήτο το πλέον κατάλληλον σημείον. Τελικώς, απεφασίσθη να μείνη ο Οδυσσεύς Ανδρούτσος εις το χάνι της Γραβιάς, με όσους εκ των πολεμιστών ήθελαν να τον ακολουθήσουν εθελοντικώς. Οι λοιποί οπλαρχηγοί, ο Δυοβουνιώτης, ο Πανουργιάς, ο Κοσμάς και ο Κατσιγιάννης, απεφασίσθη να καταλάβουν τα πλάγια του δρόμου προς τα Σύνστικα και το Χλωμό. Την 8ης Μαΐου 1821 ενεφανίσθη ο στρατός του Ομέρ Βρυώνη. Κατά την επακολουθήσασαν μάχην, έτρεψεν εις φυγήν τάς δυνάμεις των οπλαργηχών, οι οποίοι είχαν καταλάβει τα πλάγια της οδού. Εν συνεχεία δε, δι' όλου του όγκου του έστράφη έναντίον του Ανδρούτσου εις το χάνι της Γραβιάς. 'Αλλά, παρά τις αλλεπαλλήλους επιθέσεις των, οι Τούρκοι απεκρούοντο από τους 118 υπερασπιστές του Χάνι. Οι οποίοι, υπό τον Ανδρούτσον, προεκάλουν βαρείας απωλείας εις τον εχθρόν. Κατόπιν τούτου, ο Ομέρ Βρυώνης διέταξεν υποχώρησιν του στρατού του και έστειλεν εις την Λαμίαν άνδρας, διά να φέρουν πυροβολικόν, ώστε να κονιορτοποιήση το χάνι. Εν τούτοις, την ιδίαν εκείνην νύκτα, ο Οδυσσεύς 'Ανδρούτσος και οι άνδρες του επεχείρησαν επιτυχή έξοδον, και διά μέσου των εχθρικών γραμμών διέφυγον εις τα όρη, Η σπουδαιότης της μάχης της Γραβιάς δεν έγκειται, όμως, μόνον εις την επίδειξαν του απαραμίλλου θάρρους των Ελλήνων. 'Αλλά κυρίως η αποφασιστικότης των Ελλήνων συνετέλεσεν ώστε ο Ομέρ Βρυώνης να απολέση πολύτιμον χρόνον εις εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις, διά να εξασφαλίση τα νώτα του στρατού του. Και εις το χρονικόν αυτό διάστημα, εις την Πελοπόννησον, ή Eπανάστασις εξαπλούτο. Ενώ η πολιορκία της Τριπόλεως καθίστατο στενωτέρα. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product -
Ο Παπανικολής πυρπολεί
Διαβάστε περισσότεραΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ Ναυτικόν δεν έμεινεν αμέτοχον κατά την διάρκειας της Ελληνικής Επαναστάσεως. Αντιθέτως, τα ελληνικά εμπορικά σκάφη μετεσκευάσθησαν αμέσως εις πολεμικά και εκυριάρχησαν εις το Αιγαίον. Κατ' αυτόν τον τρόπον, ενώ οι οπλαρχηγοί της Στερεάς Ελλάδος ανεχαίτιζον την προέλασιν του Τουρκικού στρατού προς την Πελοπόννησον, ο Ελληνικός στόλος ήμπόδιζε την μεταφοράν ενισχύσεων του εχθρού εκ των κτήσεών του, της Ασίας. Ο κατά θάλασσαν αγών, κατά την διάρκειαν της Ελληνικής Επαναστάσεως, περιλαμβάνει, κυρίως, τάς συγκρούσεις μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού στόλου, τας αποβατικάς επιχειρήσεις των εμπολέμων και τας επιχειρήσεις υποστηρίξεως χερσαίων δυνάμεων, διά την κατοχήν παραθαλασσίων φρουρίων. Δεδομένου, όμως, ότι ο τουρκικός στόλος ευρίσκετο εις την κυρίαν βάσιν του, της Κωνσταντινουπόλεως, αι συγκρούσεις μεταξύ των δύο αντιπάλων ναυτικών ελάμβανον χώραν οσάκις ο τουρκικός στόλος εγκατέλειπε την βάσιν του εις την Κωνσταντινούπολιν και κατήρχετο εις το Αιγαίον. Την 27ης Μαΐου του 1821, ο τουρκικός στόλος ενεφανίσθη εις το Αιγαίον. Οι Ψαριανοί αντελήφθησαν ότι ήτο μία ευκαιρία, διά να τον κτυπήσουν. Συνεκέντρωσαν, λοιπόν, τον ελληνικόν στόλον και έσπευσαν προς συνάντησιν του εχθρού. Πλησίον της Λέσβου, τα ελληνικά πολεμικά συναντήθησαν με μίαν τουρκικήν φρεγάταν των 48 τηλεβόλων. Προσεπάθησαν να την αποκόψουν από τον υπόλοιπον στόλον και να την κτυπήσουν με τα τηλεβόλα των. 'Αλλά τα τηλεβόλα των ελληνικών πλοίων ήσαν μικρού διαμετρήματος και δεν ηδύναντο να προκαλέσουν σοβαρές ζημίας εις το τουρκικόν σκάφος. Οπωσδήποτε, όμως, το ηνάγκασαν να καταφύγη εις τον λιμένα της Ερεσσού. Προ της εξελίξεως αυτής, οι αρχηγοί του ελληνικού στόλου απεφάσισαν να πλήξουν το τουρκικόν σκάφος εντός του λιμένος της Ερεσσού, χρησιμοποιούντες προς τούτο τα πυρπολικά . Οι Ψαριανοί Καλαφάτης και Παπανικολής ανέλαβον να φέρουν εις πέρας την επικίνδυνον αυτήν επιχείρησιν. Τελικώς, όμως, μόνον ο Παπανικολής επέτυχε να φθάση το εχθρικόν σκάφος, να προσδέση επ' αυτού το πυρπολικόν του και να θέση πυρ εις την πυρίτιδα. Πυρ, το οποίον ταχέως μετεδόθη εις το τουρκικόν δίκροτον, το οποίον και κατεστράφη, ενώ το εκ 1.100 μελών πλήρωμα του απωλέσθη. «Το ναυτικόν αυτό κατόρθωμα των Ελλήνων - γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος- τους μεν ίδικούς μας ενεθάρρυνε, τους δε Οθωμανούς ετρομοκράτησεν». ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product