Κατηγορία:

Η ναυμαχία των Πατρών

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ έτος της Ελληνικής Επαναστάσεως , το 1822, ήρχισε με έντασιν των ναυτικών επιχειρήσεων εκ μέρους των Τούρκων. Η πτώσις των Ιωαννίνων και ο θάνατος του Αλή πασά, επέτρεπαν, πλέον, εις τον Τούρκον αρχιστράτηγον, τον Χουρσίτ πασάν, να κινηθή ελευθέρως εναντίον των Ελλήνων. Διετάχθη, λοιπόν, ο τουρκικός στόλος να αποπλεύση από τον Ελλήσποντον, διά να ανεφοδιάση τα φρούρια της Πελοποννήσου, τα οποία ευρίσκοντο ακόμη εις χείρας των Τούρκων, και να ενισχύση τας φρουράς των.
Πράγματι, την 24ης Ιανουαρίου 1822, απέπλευσεν και τουρκικός στόλος, και ολίγον αργότερον, αφού ενίσχυσεν ωρισμένα τουρκικά φρούρια, έπλευσεν εις την Πάτραν, με πρόθεσιν να ενισχύση τα φρούρια του Κορινθιακού κόλπου.
Ο ελληνικός στόλος, ο οποίος είχεν ένισχυθή, ευρίσκετο υπό τας διαταγάς του ναυάρχου Ανδρέου Μιαούλη. Απεφασίσθη, λοιπόν, να κινηθούν αι ελληνικαί ναυτικαί μονάδες και να προσβάλουν τον τουρκικόν στόλον.
Την 20ήν Φεβρουαρίου 1822, ο ελληνικός στόλος έφθασεν εις τον λιμένα των Πατρών, όπου ευρίσκετο ο τουρκικός στόλος, εις τον οποίον συμμετείχαν και αιγυπτιακαί μονάδες.
Ο Τούρκος αντιναύαρχος, βέβαιος από το παρελθόν, ότι οι Έλληνες δεν θα ηδύναντο να τον αντιμετωπίσουν εις μίαν εκ παρατάξεως ναυμαχίαν, διέταξεν τον στόλον του να εξέλθη του λιμένος των Πατρών. Επίστευεν ότι του έδίδετο μία μοναδική ευκαιρία, διά να καταβυθίση τον ελληνικόν στόλον και οι Τούρκοι να επανακτήσουν την κυριαρχίαν έπί του Αιγαίου.
Επί εξ ολοκλήρους ώρας διεξήγετο πεισματώδης ναυμαχία, μεταξύ των αντιπάλων στόλων, η πρώτη εκ παρατάξεως από της αρχής της Επαναστάσεως. Κατ ‘ αύτήν , ο ναύαρχος Μιαούλης διεκρίθη όχι μόνον διά το ναυτικόν του δαιμόνιον και την ικανότητα να διευθύνη μίαν ναυμαχίαν, αλλά και διά την τόλμην του. Ερρίφθη με την ναυαρχίδα του εις το μεταξύ των δύο γραμμών των εχθρικών πλοίων διάστημα , και με επιδεξίους χειρισμούς επέτυχε να εξουδετερώση την αδυναμίαν των ελληνικών πλοίων να αντιμετωπίζουν εκ παρατάξεως τα τουρκικά σκάφη, λόγω του μικροτέρου βεληνεκούς των πυροβόλων των.
Τελικώς, η νίκη έκλινεν ουσιαστικώς υπέρ των Ελλήνων. Ο τουρκικός στόλος, με αρκετάς ζημίας, απεσύρθη εις την Ζάκυνθον, ενώ ο ελληνικός, υπό τον ναύαρχον Μιαούλην, διετήρησε τον έλεγχον επί του Αιγαίου.
ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
(Αντιγραφή Βύρωνος Απτόσογλου, πίνακος ευρισκομένου εις Εθνικόν Ιστορικόν Μουσείον)