Κατηγορία: Ιστορίας εικόνες
Μάρκος Μπότσαρης
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ “ΑΣΤΗΡ”
ΑΛ. & Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ 10 ΑΘΗΝΑΙ
Σχετικά προϊόντα
-

Η μάχη του Βαλτετσίου
Διαβάστε περισσότεραH ΕΛΛΗΝΙΚΗ επανάστασης του 1821 εκηρύχθη, κατ' αρχάς, εις την Πελοπόννησον. Και μία από τας πρώτας ενεργείας των επαναστατών Ελλήνων, ήτο να πολιορκήσουν την Τρίπολιν. Εις την ενέργειαν αυτήν προέβησαν κατόπιν της εντόνου επιμονής του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Ο οποίος, με την στρατιωτικήν οξυδέρκειαν η οποία τον διέκρινε, είχεν αντιληφθή ότι η πτώσις της Τριπόλεως - διοικητικού κέντρου των Τούρκων - πολλαπλώς θα εξυπηρετούσε την Ελληνικήν Επανάστασιν. Το πόσον δίκαιον είχεν ο Κολοκοτρώνης, εφάνη από τας ενεργείας του Χουρσίτ πασά, άρχιστρατήγου των τουρκικών δυνάμεων εις τον ελληνικόν χώρον. Ευρισκόμενος, o Χουρσίτ πασάς, εις τα Ιωάννινα, κατευθύνων τας επιχειρήσεις εναντίον του Αλή πασά, απέστειλεν ισχυρές δυνάμεις υπό τον Κιοσέ Μεχμέτ πασάν, αι οποίαι, αφού θα προέβαιναν εις εκκαθαριστικάς επιχειρήσεις εις την Στερεάν Ελλάδα, θα κατηυθύνοντο εν τέλει εις την Πελοπόννησον, διά να καταπνίξουν την Επανάστασιν. Αλλά δεν ήρκέσθη μόνον εις αυτήν την ενέργειαν ο Χουρσίτ. Προέβη και εις ετέραν : Απέστειλε κατ' ευθείαν εις την Πελοπόννησον ισχυρόν τμήμα τουρκικού στρατού, υπό τον έμπειρον στρατηγόν του Μουσταφά μπέην. Η άφιξις εις την Τρίπολιν του Μουσταφά μπέη κατεθορύβησε τους Έλληνας. 'Αλλά την κατάστασιν έσωσε και πάλιν ή παρέμβασις του Κολοκοτρώνη. Υπέδειξε να οχυρωθούν αι Ελληνικαί δυνάμεις εις το Βαλτέτσι, ώστε να αποκλείσουν αυτήν την οδόν επικοινωνίας με την Τρίπολιν. Και, πράγματι, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με δύναμιν 850 ανδρών κατέλαβε το Βαλτέτσι. 'Εναντίον του, την 12ην Μαΐου 1821, επετέθη ο Μουσταφά μπέης, με δύναμιν 6.500 πεζών και 1000 ιππέων. Αλλά οι "Ελληνες έκράτησαν τας θέσεις των. Και την επομένην, 13ης Μαΐου 1821, κατά την επανάληψιν της μάχης, διενήργησαν αντεπίθεσιν, έπικουρούμενοι από 1.500 "Έλληνας υπό τον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην και τον Πλαπούταν. Και έτρεψαν εις άτακτον φυγήν τους Τούρκους. Έκ της σπουδαίας αυτής νίκης των Ελλήνων, προέκυψαν δύο θετικά στοιχεία : πρώτον, ότι η πολιορκία της Τριπόλεως έγινε στενωτέρα. Και, δεύτερον, ότι οι Έλληνες απέκτησαν αυτοπεποίθησιν και έπαυσαν να φοβούνται την αριθμητικήν υπεροχής του έχθρού. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου βάσει πίνακος)View product -

Η καταστροφή του Δράμαλη εις τα Δερβενάκια
Διαβάστε περισσότεραΤo δεύτερον έτος της ελληνικής επαναστάσεως, το 22, ανέτειλεν εν μέσω μεγάλων κινδύνων διά την εξέλιξιν και την επιτυχίαν του απελευθερωτικού αγώνος. Aι λόγω συγκρούσεως προσωπικών φιλοδοξιών δημιουργηθείσαι διαφωνίαι μεταξύ των Ελλήνων, και ή απαγκίστρωσις των τουρκικών δυνάμεων έκ του μετώπου των Ιωαννίνων, διά της εξοντώσεως του Αλή πασά, προσετέθησαν εις τάς εξ αρχής υπαρχούσας δυσκολίας του Αγώνος, Ο αρχιστράτηγος του τουρκικού στρατού Χουρσίτ πασάς είχε συγκεντρώσει μίαν δύναμιν αποτελουμένην έκ 24.000 πεζών, 6.000 ιππέων και αρκετόν πυροβολικόν. Με την δύναμιν αυτήν έσχεδίαζε να προσβάλη την Πελοπόννησον και να καταπνίξη την Επανάστασιν. 'Ev τούτοις, την ηγεσίαν αυτής της νέας τουρκικής εκστρατείας εναντίον των Ελλήνων ανέθεσεν ο Σουλτάνος είς τον διοικητήν της Λαρίσης, Μαχμούτ πασάν της Δράμας, τον Δράμαλην. Και τούτο, διότι εφοβήθη, ότι, εάν ο νικητής του Αλή πασά, ο έμπειροπόλεμος και γηραιός Χουρσίτ πασάς, επετύγχανε νά καταπνίξη και την ελληνικήν επανάστασιν, «θα αποκτούσε δύναμιν πέραν του πρέποντος». Αυτή η αλλαγή είς την ηγεσίαν του τουρκικού στρατού υπήρξε μοιραία. Ο μόνος όμως Ελλην, ό όποιος αντελήφθη την σημασίας της, φαίνεται ότι ήτο ο Κολοκοτρώνης. Και απεφάσισε να αντιδράση, να αντιμετωπίση την τεραστίαν εκείνην στρατιωτικήν δύναμιν, η οποία, άνευ σοβαράς αντιστάσεως, έπλησίαζεν εις την Πελοπόννησον. 'Εν μέσω του δέους και του τρόμου τον οποίον προκαλούσεν ο όγκος του τουρκικού στρατού, εν μέσω της απογοητεύσεως και της απελπισίας, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εσήμανεν έθνικόν προσκλητήριον . Δια της πειθούς, του παραδείγματός του, αλλά και δι' όλων των άλλων μέσων, γνώστης αυτός της ψυχολογίας του έλληνος, επέτυχε να ανασυντάξη τούς έλληνας και να τους έμφυσήση και πάλιν τον έν θουσιασμόν. Με βοηθόν και συνεργάτην τον Δημήτριον Υψηλάντην και άλλους ΄Ελληνες οπλαρχηγούς, έπέτυχε να ανακόψη δι' ολίγον την πορείαν του Δράμαλη. Και η ολιγοήμερος αυτή καθυστέρησις του Δράμαλη είς τούς Μύλους, ήτο πολύτιμος διά τόν Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, διότι του επέτρεψε να καταστρέιψη όλας τάς τροφάς, ζωοτροφάς και ύδατα απαραίτητα διά την συντήρησιν του στρατού του Δράμαλη. Και το αναμενόμενον από τον Κολοκοτρώνην αποτέλεσμα αυτής της τακτικής του δεν άργησε να φανή. Ο Δράμαλης υπεχρεώθη είς υποχώρησιν. Ο τουρκικός στόλος δέν ήδύνατο, ή δεν ήθελε να τον ανεφοδιάση διά των απαραιτήτων εφοδίων. Κατά συνέπειαν, μóvov n υπoxώpnσις ήτο δι αυτόν η διέξοδος. Προσεπάθησεν, όμως, να παραπλανήση τούς ΄Ελληνας. Διέδωσεν ότι θα κατηυθύνετο προς την Τρίπολιν... τέχνασμα διά να περάση ανενόχλητος τα στενά των Δερβενακίων. Αλλά και πάλιν, μόνον ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δέν έπεσε θύμα αυτού του τεχνάσματος. Διέταξε τους άνδρας του να λάβουν θέσεις εις τα στενά. Τήν πρωίαν της 25ης Ιουλίου του 1822 ήρχισεν ή υποχώρησις του Δράμαλη, η οποία κατέληξεν εις την πανωλεθρίαν του. Η περίφημος στρατιά του κατενικήθη. Και διελύθη την 28ην Ιουλίου εις τα στενά του Άγιοναρίου, εις μιαν δευτέραν προσπάθειαν του Δράμαλη να διασπάση τον κλοιό των Ελλήνων. Ράκος ψυχικόν και σωματικόν κατέφθασεν εις την Κόρινθον ο Δράμαλης, όπου και απέθανε από την εντροπήν της ήττης του. Αλλά και ο Χουρσίτ πασάς, ο οποίος εθεωρήθη υπό του Σουλτάνου ως υπεύθυνος της ήττης του Δράμαλη, ηναγκάσθη να αυτοκτονήση. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο «Γέρος του Μωριά», είχε προσφέρει μίαν, ακόμα υπηρεσίαν προς την αγωνιζομένην Πατρίδα. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου. Βάσει πίνακος Θεοδώρου Βρυζάκη. Συλλογή Κουτλίδη)View product -

Ο Κανάρης πυρπολεί
Διαβάστε περισσότεραΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ της Χίου υπήρξεν ένα από τα πλέον τρομερά πλήγματα τα οποία υπέστησαν οι Έλληνες κατά την Επανάστασιν του 1821. Το όμορφο νησί κατεστράφη, οι δε κάτοικοί του εσφάγησαν ή επωλήθησαν ως δούλοι εις τα διάφορα σκλαβοπάζαρα. Ο αντίκτυπος εκ της καταστροφής της Χίου εκ μέρους των δυνάμεων του Τούρκου αρχιναυάρχου Καρά Αλή, ήτο, πανελληνίως και διεθνώς, μεγάλος. Ο Ελληνικός στόλος ενεφανίσθη εις τα ύδατα της Χίου και των Ψαρών ολίγον αργότερον της καταστροφής, την οποίαν δεν ηδυνήθη να παρεμποδίση. Αλλ' η ηγεσία του ελληνικού στόλου, αντελήφθη ότι ήτο επιβεβλημένον, διά το ηθικόν των μαχομένων Ελλήνων, να επιδιώξη μίαν συνάντησιν με τον εχθρόν και να επιχειρήση την τιμωρίαν του. Εκ 56 σκαφών απετελείτο ο ελληνικός στόλος, ο οποίος, επί τριήμερον, συνήψε ναυμαχίαν με τον τουρκικόν στόλον του Καρά Αλή. Αλλ ή ναυμαχία αύτη ουδέν αποτέλεσμα είχεν. Τέλος, ο τουρκικός στόλος επέστρεψεν εις την Χίον, ενώ ο ελληνικός κατηυθύνθη εις τα Ψαρά. Εις τα Ψαρά, οι ναύαρχοι του ελληνικού στόλου έλαβον την άπόφασιν νά καύσουν τον ελλιμενισμένον εις την Χίον τουρκικόν στόλον, χρησιμοποιούντες τα πυρπολικά. Βεβαίως, το εγχείρημα ήτο κάτι περισσότερον από επικίνδυνον και παράτολμον. Αι δε πιθανότητες επιτυχίας του, ελάχισται. Παρά ταύτα, την επιχείρησιν αυτήν ανέλαβαν ο Υδραίος Πιπίνος και ο Ψαριανός Κανάρης. Οι δύο πυρποληταί, βοηθούμενοι από το σκότος της νυκτός και υπό της αβλεψίας των διασκεδαζόντων το τέλος του Ραμαζανίου Τούρκων, εισήλθον με τα πυρπολικά των εις τον λιμένα της Χίου. Και του μέν Πιπίνου το πυρπολικόν προσεκολλήθη εις την υποναυαρχίδα του τουρκικού στόλου. Αλλά λόγω του ανέμου και του ότι το πλήρωμα του τουρκικού σκάφους αντελήφθη εγκαίρως τον κίνδυνον και αντέδρασε, το πυρπολικόν του Υδραίου πυρπολητού δεν ανατίναξεν την υποναυαρχίδα. Αντιθέτως, ο Κανάρης, με το ιδικόν του πυρπολικόν, ανετίναξε την ναυαρχίδα του Καρά Αλή. Επί του σκάφους ευρίσκοντο εκείνη την νύκταν 2.000 άτομα, πλήρωμα και προσκεκλημένοι, εορτάζοντες. Εξ αυτών, ουδείς σχεδόν εσώθη. Ο ίδιος ο αρχιναύαρχος, ο Καρά Αλής, εφονεύθη. Η σύγχυσις και η κατάπληξις αι οποίαι επεκράτησαν εκείνην την νύκτα, αλλά και την επομένην, εις τας τάξεις των Τούρκων, , ήτο μεγίστη. Και ο νέος αρχιναύαρχος του τουρκικού στόλου, τρομοκρατημένος, κατέφυγεν εις τον Ελλήσποντον. Την νύκτα της 6ης προς την 7ης Ιουνίου 1822, η Χίος έλαβεν την εκδίκησίν της. ΕΚΔΟΣΙΣ: Χ. Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Σχέδιο Βύρωνος Απτόσογλου)View product

